Για τον σαρκικό αγώνα των νέων μας...

via

Κάποιο  πνευματικό τέκνο του πατρός Επιφανίου,

 σημειώνει τα εξής:

<<Θυμάμαι την ακόλουθη συζήτηση με τον Γέροντα, όταν ήμουν υποψήφιος φοιτητής:

-Πάτερ, ένας συνυποψήφιος στο φροντιστήριο, στις συζητήσεις μας, από ΄δω το φέρνει, από εκεί το πάει, όλο με παροτρύνει να βρω φιλενάδα. Βέβαια, δεν με επηρεάζει, αλλά με ενοχλεί. 

Τί να του πω για να σταματήσει;

-Έχει αδερφή ο φίλος σου;

-Έχει πάτερ. 

-Πές  του: '' Εντάξει! Θα μου κάνεις όμως ένα χατίρι. Με ξέρεις τι καλό παιδί είμαι. Θα μου δώσεις λοιπόν, για ένα βράδυ την αδερφή σου! ''

Πες του έτσι και βλέπουμε στην συνέχεια.

Την άλλη μέρα, έθεσα σε άμεση εφαρμογή το ''σχέδιο'' του Γέροντα. Ο φίλος μου άρχισε πάλι τα ''συνηθισμένα '' του.

-Λοιπόν, φίλε μου, του είπα, τι να ψάχνω να βρω φιλενάδα; Δεν μου δίνεις για απόψε την αδερφή σου και μετά βλέπουμε..

Ο φίλος μου τραβήχτηκε προς τα πίσω σοκαρισμένος! 

Και αμέσως αντέδρασε :

 -Ε ..όχι και την αδερφή μου!! Τι το περάσαμε;;

-Γιατί όχι την αδερφή σου; απάντησα εγώ; Μήπως και η άλλη που εσύ θες να βρω, δεν είναι αδερφή ή κόρη κάποιου; Γιατί βρε την αδερφή του άλλου την θες για να ''διασκεδάσεις'' και την δική σου την προστατεύεις;; Βλέπεις ότι είσαι λάθος;

Από τότε το φιλαράκι ''σφίγγα'' περί ''φιλενάδας'' !

Χαρούμενος και εγώ πήγα και το είπα στο Γέροντα

- Γέροντα, το σχέδιο έδρασε σαν κεραυνός! 

Και ο Γέροντα είπε χαμογελαστός:

-Εμ..τί νόμιζε ο νεαρός...!!

------------------------------------

Αυτό και άλλα που αφορούν 

το θέμα των σαρκικών σχέσεων ..

που πολύ απασχολεί τους νέους σήμερα ..

θα βρείτε 

στο Ειλητάριον

(από όπου αντιγράψαμε και το παραπάνω)

Καλή δύναμη και καλό αγώνα σε όλους μας!!

Και κυρίως στους νέους μας 

που ζούνε σε μια δύσκολη εποχή ..

που όλα είναι ''εναντίον'' τους πνευματικά..

Όμως έστω και λίγη προσπάθεια αν δει ο Θεός ..

δεν μας αφήνει!!

--------------------------

Για μικρότερα παιδιά, 

αλλά και όλη την οικογένεια 

ανακαλύψαμε πρόσφατα το παρακάτω 

επιτραπέζιο παιχνίδι ...

ιδανικό για τέτοιες μέρες αλλά και πάντα

Εμείς το βρήκαμε σε ένα μοναστήρι που επισκεφτήκαμε ..

Δεν ξέρω που αλλού είναι προς πώληση...

αλλά ας το έχετε υπόψιν...

φιλικά 

 Όταν ο Θεός στέλνει ένα παιδί...

-Που δεν θα έψαχνες ποτέ??

Στην αρχή του χρόνου 

συγκεντρώθηκαν τα ταγκαλάκια, 

όπως τα αποκαλούσε ο γέροντας Παϊσιος, 

και αποφάσισαν να κάνουν μια φάρσα με τους ανθρώπους. 

Ένα από αυτά είπε:

-Τι θα λέγατε να κάναμε λίγη «πλάκα» με τους ανθρώπους, 

αφαιρώντας τους κάτι;

-Και τι μπορούμε να τους αφαιρέσουμε; είπε κάποιο άλλο. 

Μετά από πολλή σκέψη το πιο μικρό είπε: 

Ας τους πάρουμε την ευτυχία. 

Το πρόβλημα όμως είναι πού να την κρύψουμε, 

ώστε να μην τη βρούνε.

Κάποιο πρότεινε: 

Να την κρύψουμε στην κορυφή 

του ψηλότερου βουνού του κόσμου.

-Όχι. Είπε κάποιο άλλο. 

Οι άνθρωποι διαθέτουν τεράστια δύναμη. 

Κάποιος θα μπορούσε να πάει να τη βρει 

και τότε όλοι θα μπορούσαν να ξέρουν 

πού να την αναζητήσουν.

-Τότε να την κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας, 

πρότεινε ένα άλλο ταγκαλάκι.

Όχι, έχουν υπερσύγχρονα υποβρύχια 

και πολύ σύντομα θα τη βρούνε, αντέτεινε το πρώτο.

-Να τη φυγαδέψουμε σε ένα μακρινό πλανήτη, 

πρότειναν εν χορώ κάποια άλλα.

-Τα διαστημόπλοια πάνε κι έρχονται στο διάστημα. 

Θα την ανακαλύψουν και θα επαίρονται 

και θα αλαλάζουν ως νέοι μαραθωνοδρόμοι…

Ένα ταγκαλάκι καθόταν σιωπηλό, 

ακούγοντας προσεκτικά και αναλύοντας 

σοβαρά κάθε πρόταση.

-Νομίζω, είπε στοχαστικά,

 υπάρχει ένας χώρος τον οποίο 

οι άνθρωποι ποτέ δεν θα τον ψάξουν.

Όλα ξαφνιάστηκαν, αλληλοκοιτάχτηκαν 

και ρώτησαν ταυτόχρονα.

-Πού δεν θα ψάξουν;

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ!!

Τέσσερα Κεριά.... Ένα σπουδαίο μήνυμα!!

Τα τέσσερα κεριά....

έλιωναν αργά....αργά....

.................................

Ξαφνικά.....

...ένα παιδάκι

 μπήκε στο δωμάτιο....

Απολαύστε το!!

Αξίζει!!

Ένα καμένο τοστ!! (..και το μήνυμα που μεταφέρει..)

Η ιστορία που ακολουθεί και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο

 ως μια προσωπική εμπειρία, μπορεί να μην είναι αληθινή.

 Το μήνυμα όμως που μεταφέρει

 δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν...

via 

Όταν ήμουν παιδί, θυμάμαι πόσο λάτρευε 

η μαμά μου να μαγειρεύει για μένα 

και τον μπαμπά μου.

Θυμάμαι ένα συγκεκριμένο βράδυ 

που η μητέρα μου γύρισε στο σπίτι 

μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά,

 την ώρα του δείπνου τοποθέτησε μπροστά 

στον μπαμπά 

μου ένα πιάτο στο οποίο υπήρχε μέσα 

μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα

 και ένα εξαιρετικά καμένο τοστ.

Εγώ περίμενα πως ο μπαμπάς μου

 θα της κάνει παρατήρηση για το καμένο τοστ. 

Εκείνος όμως το πήρε στα χέρια του και τρώγοντας το,

 με ρώτησε πώς ήταν η μέρα μου στο σχολείο.

Δεν θυμάμαι τι του απάντησα εκείνο το βράδυ,

 αλλά θυμάμαι ότι άκουσα τη μαμά μου 

να ζητά συγγνώμη από τον μπαμπά μου 

για το καμένο τοστ. 

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ όμως,

 ήταν η απάντηση του:

«Αγάπη μου, μου αρέσουν πολύ 

τα τοστ όταν είναι καμμένα».

Αργότερα εκείνο το βράδυ, 

πήγα να φιλήσω το μπαμπά μου 

για καληνύχτα και τον ρώτησα 

αν πράγματι του άρεσε τόσο πολύ το καμένο τοστ. 

Με τύλιξε στην αγκαλιά του και μου είπε:

«Η μαμά σου πέρασε μια πολύ δύσκολη μέρα 

στη δουλειά σήμερα και ήταν πολύ κουρασμένη.

 Και εκτός αυτού, ένα καμένο τοστ 

ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

 Τα σκληρά λόγια όμως πίκραναν πολλούς».

Η ζωή είναι γεμάτη από ατελή 

πράγματα και ατελείς ανθρώπους.

 Δεν είμαστε οι καλύτεροι

 σε τίποτα και μπορεί να ξεχνάμε τα γενέθλια 

και τις επετείους ακριβώς όπως κάνουν

 όλοι οι άλλοι.

 Αυτό που μαθαίνουμε κάθε μέρα

 όλα μας τα χρόνια,

 είναι να αποδεχόμαστε τα λάθη των άλλων 

και να γιορτάζουμε την διαφορετικότητα τους.

Είναι ένα από τα πιο σημαντικά κλειδιά

 για τη δημιουργία μιας υγιούς, 

αναπτυσσόμενης και μεγάλης διάρκειας σχέσης. 

Η ζωή είναι πολύ σύντομη

 για να ξυπνάτε μετανιωμένοι.

Αγαπήστε τους ανθρώπους που σας 

αντιμετωπίζουν σωστά

 και δείξτε ευσπλαχνία 

σε αυτούς που δεν το κάνουν.

πηγή-1

πηγή-2

το είδα στο:agapi en xristo

Ένα κέντημα η ζωή μας...

Η ζωή μας-η ψυχή μας

 ---έλεγαν οι γιαγιάδες μας---

είναι σαν ένα κέντημα στα χέρια του Θεού...'

εμείς βλέπουμε την απο κάτω μεριά..

που είναι όλο κόμπους ..αναποδιές...

και μπερδέματα...

Όμως όσο πιο πολλούς κόμπους και αναποδιές...

τόσο πιο περίτεχνο είναι το αποτέλεσμα...

και πιο εντυπωσιακό το κέντημα!!

Αυτός λοιπόν που ενδιαφέρεται 

για την ομορφιά της ψυχής μας ..

.χρησιμοποιεί τις δυσκολίες 

(κόμπους &  αναποδιές)

για να είναι το τελικό αποτέλεσμα αντάξιό Του..

"καθ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν"

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας....

ας παίρνουμε θάρρος τις δύσκολες στιγμές....

Ο Θεός ''επιτρέπει'' τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες....

και αυτός μας δίνει την δύναμη

 και μας δείχνει τον τρόπο να τις ξεπεράσουμε...

σκέψεις από :όταν ο Θεός στέλνει ένα παιδί...

Η καβουρίνα και το καβουράκι (διδακτική ιστορία για ....γονείς!)

Η καβουρίνα και το καβουράκι

πηγή 

Στα βραχάκια της ακρογιαλιάς

 ζούσε μια καβουρίνα με το μικρό

 της παιδάκι, το καβουράκι. 

Όμορφα κι ευτυχισμένα κυλούσε η ζωή τους. 

Μπαινόβγαιναν στην καταγάλανη θάλασσα, 

για να δροσιστούν. 

Του μάθαινε να κολυμπάει

 και να βρίσκει την τροφή του.

 Έπαιζαν στη ζεστή άμμο 

και κρύβονταν πίσω

 απ΄ τα βότσαλα της παραλίας. 

Η στοργική μητέρα συνεχώς 

συμβούλευε το παιδάκι της:

 «Αυτό να κάνεις, παιδί μου. 

Εκείνο να προσέχεις.

 Να φυλάγεσαι», 

όπως κάνουν όλες οι μανούλες.

Μια μέρα του μάθαινε να περπατάει:

 «Στήσε καλά το κορμί σου, παιδί μου. 

Να περπατάς καμαρωτά και ίσια». 

Το καβουράκι προσπαθούσε, 

ξαναπροσπαθούσε,

 αλλά δεν κατάφερνε να περπατήσει ίσια.

 Όλο λοξά πήγαινε 

κι η μανούλα του όλο το κατσάδιαζε: 

«Α! πολύ στραβά πας, παιδί μου, 

τι χάλια είναι αυτά;».

Όσο κι αν προσπάθησε το καβουράκι,

 δεν τα κατάφερε.

 Κι όταν πια απόκαμε γύρισε 

και είπε στη μανούλα του: 

«Δείξε μου εσύ, μανούλα μου,

Πήγαινε εσύ μπροστά 

κι εγώ θα ακολουθώ στα βήματά σου».

Κορδώθηκε η καβουρίνα,

 έβαλε όλα της τα δυνατά

 κι άρχισε να περπατάει 

όσο πιο ίσια μπορούσε,

 αλλά κι εκείνη τελικά λοξά περπάτησε

 – γιατί όλων των καβουριών η κατασκευή 

είναι τέτοια που δεν τους επιτρέπει

 να περπατούν ίσια.

 Το καβουράκι την κοίταζε, 

την κοίταζε

 και στο τέλος της είπε:

«Πώς περιμένεις από μένα, μανούλα μου, 

να καταφέρω 

κάτι που ούτε κι εσύ,

 η πιο μεγάλη και πιο δυνατή,

 δεν μπορείς να καταφέρεις;».

Τι μας διδάσκει αυτός ο μύθος;

 Οι συμβουλές που δίνουν οι γονείς

 στα παιδιά τους είναι καλές

 και χρειαζούμενες,

 αλλά πιο μεγάλη αξία

 έχει το παράδειγμά τους. 

Τα παιδιά κατά κανόνα 

ακολουθούν στη ζωή τους

 το παράδειγμα των γονέων τους. 

Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει 

να είναι πολύ προσεχτικοί. 

Ό,τι δουν τα παιδιά τους σ’ αυτούς,

 καλό ή κακό, 

αυτό είναι σχεδόν σίγουρο 

ότι θα ακολουθήσουν κι αυτά 

στη δική τους ζωή.

πηγή πρωτοδημοσίευσης:.pemptousia.gr 

σε συνεργασία με τα εκπαιδευτήρια :''Απόστολος Παύλος''